Bikont na nowo opowiada stare, uniwersalne historie tworząc współczesne ludowe pieśni o losie. Mówi o marzeniach, macierzyństwie, samotności. Rozlicza mroczne historie ze szkolnych korytarzy i pokazuje osobistą perspektywę na wojnę za wschodnią granicą.
Muzyka ma charakter repetytywny. W zapętlonych motywach mieszczą się przeciwstawne emocje i wrażenia, jakby pieśni były jednocześnie śmieszne i przejmująco smutne, miękkie i drażniące, przyjemne i niepokojące, a muzyka taneczna i melancholijna, prymitywna i wirtuozerska, mistyczna i ekstatyczna zarazem.
Maniucha śpiewa chórem. To tradycyjny chór bliżej nieokreślonego plemienia. Z pogranicza Ukrainy, Białorusi, Rosji. A może wcale nie? Wyraźnie czuć tutaj taneczne rytmy trójkowe Mazowsza (mazurka, szopenowskiego kujawiaka), a muzyka dryfuje w wielu kierunkach naraz: Graceland Paula Simona i polifonii południowej Afryki, Meredith Monk, Sister Nancy, albańskiej isopolifonii, transowego tamburynu Velvet Underground, songów Patti Smith, czy to w rewiry ambitnej elektroniki i indie pop. Maniucha przemawia w imieniu nie tylko własnym, ale i tego plemienia właśnie.
Tekst i muzyka
Autorem tekstów jest Marcin Wicha – grafik, autor książek(m.in. Rzeczy, których nie wyrzuciłem nagrodzonej Nagrodą Nike). Aranżacje powstały we współpracy z Assafem Talmudim, kompozytorem i aranżerem, wirtuozem akordeonu, wykonawcą muzyki żydowskiej, punkowej, awangardowej, improwizatorem, producentem sceny pop. Album Porządki współtworzą Szczepan Pospieszalski –trębacz, kompozytor, swobodnie poruszający się po rozmaitych nurtach muzycznych: zarówno muzyki tradycyjnej (Tęgie Chłopy, Adam Strug Kompania, Prusinowski Kompania), jak i indie (Santabarbara) oraz Ksawery Wójciński – wybitny kontrabasista, improwizator, grywał z wielkimi postaciami świata jazzu (Ken Vandermark, Uri Caine, Klaus Kugel i wielu innych).
